اين كلمه در بيشتر اديان كهن ، رايج بوده است . يهوديان واژهء ياد شده را از آنان گرفتند و مسيحيان نيز كاربرد آن را ادامه دادند . عرب‌ها نيز به دليل هم‌جوارى با اهل كتاب ، با آن آشنا بودند ، ليك رواج آن بين مسلمانان و به ويژه در قرائت نماز ، از پديده‌هاى نوظهور و بدعت‌هاى پس از دوران رسالت است ، بدين جهت امامان اهل بيت عليهم السلام آن را انكار و فقه شيعهء اماميه آن را مردود اعلام كرد . فقيهان نيز آن را از مكروهات در نماز مىشمارند ؛ بلكه اگر به قصد بدعت در نماز باشد ، آن را مبطل نماز مىدانند . آرى ، هرگاه قصد بدعت وجود نداشته باشد ، گفتن آن - كه نوعى دعا مىباشد - جايز است . [ 1 / 611 ] به همين جهت جواز گفتن آن ، در صحيحهء جميل بيان شده است . وى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء آمين گفتنِ مردم در نماز جماعت ، پس از قرائت فاتحة الكتاب ، پرسيدم . حضرت فرمود : " چه كلمهء زيبايى ! آن را آهسته بگو . " » « 1 » شايد دستور به آهسته گفتن آن ، براى پرهيز از بدعت اهل سنت است كه صداى خود را هنگام گفتن آن ، تا حد فرياد ، بلند مىكنند . [ 1 / 612 ] در دعائم و جعفريات ، به صورت مرفوع ، از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نقل شده است : « نبايد آمين را با فرياد بگويند . » « 2 » از حديث عبد اللَّه ، پسر عموى ابو هريره ، بر مىآيد كه آمين گفتن در عهد نخست پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نيز متداول نبوده است . [ 1 / 613 ] ابن ماجه با سند خود به عبد اللَّه ياد شده ، از ابو هريره چنين روايت

--> ( 1 ) . التهذيب ، ج 2 ، ص 75 و استبصار ، ج 1 ، ص 318 . ( 2 ) . دعائم الاسلام ، ج 1 ، ص 160 ؛ الجعفريّات ، ص 34 ، روايت ياد شده براساس عبارت مستدرك نورى ( ج 4 ، ص 174 ) تصحيح شده است . اين حديث را قاضى به روايت امام صادق عليه السلام از پدرانش از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ، چنين نقل كرده است : « امت من پيوسته بر خير و بر شريعتى نيكو و زيبا از دين خود خواهد بود . . . تا زمانى كه چنين و چنان نكنند ؛ آن سان كه اهل كتاب انجام مىدهند . . . » حضرت سه مطلب را ياد كرد و در مورد سوم فرمود : « در آمين گفتن ، فرياد نكشند . »